موضوعی که این روزها در بسیاری از گفتگوهای خانوادگی و حتی پروندههای قضایی دیده میشود، بحث مهریه است.
در قانون مدنی ایران، مهریه مالی است که مرد در هنگام عقد نکاح متعهد به پرداخت آن به همسر خود میشود. این مال میتواند وجه نقد، سکه، ملک یا هر چیز باارزشی باشد که قابلیت تملک دارد.
نکته مهم این است که مهریه تنها یک رسم یا هدیه نیست، بلکه حق قانونی و شرعی زن محسوب میشود. زن هر زمان بخواهد— در دوران زندگی مشترک—میتواند مهریه خود را مطالبه کند.
با این حال، در سالهای اخیر به دلیل افزایش نرخ سکه و مشکلات اقتصادی، قانونگذار برای مهریههای بالاتر از ۱۱۰ سکه محدودیتهایی در نظر گرفته است؛ به این معنا که در صورت ناتوانی مالی مرد، برای مازاد بر ۱۱۰ سکه دیگر مجازات حبس اعمال نمیشود.
اما در کنار جنبهی حقوقی، نباید از بُعد اخلاقی و اجتماعی مهریه غافل شد. مهریه هرچقدر سنگینتر باشد، تضمینی برای خوشبختی بیشتر نیست. گاهی همین مهریههای بالا باعث اختلاف، فشار مالی و حتی فروپاشی زندگی مشترک میشوند.
بهتر است هنگام تعیین مهریه، به واقعیتهای زندگی، توان مالی و شأن دو طرف توجه شود. مهریه اگر با نیت احترام و تعهد تعیین شود، میتواند مایهی آرامش و اعتماد باشد، نه ابزار فشار و اختلاف.
در نهایت، آنچه یک زندگی را پایدار میسازد، نه عدد مهریه، بلکه صداقت، محبت و درک متقابل است.
